ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ

Πληρότητα. Μία λέξη που πασχίζεις σε όλη σου τη ζωή να νιώσεις. Έχεις όνειρα, προσδοκίες, ενθουσιασμούς και αποτυχίες προκειμένου μια μέρα να ξυπνήσεις και να πεις είμαι ευτυχισμένος. Και τι τελικά σημαίνει ευτυχία; Πώς μπορεί κάποιος να προσδιορίζει ένα συναίσθημα, που περνά κάθε λογική και σε φτάνει στο απόγειο; Ευτυχία είναι τα χρήματα; Μια δουλειά που σου δίνει κίνητρο να ξυπνάς το πρωί και να βγάζεις τις πυτζάμες σου; Ή οι άνθρωποι σου, που σε αποδέχονται με τα κάτω σου και τα πάνω σου; Τελικά, ευτυχία είναι να μπορείς να ξυπνάς το πρωί και να κοιτάς τον εαυτό σου και να πεις μέσα σου βαθιά οτι θα συνεχίσω. Θα συνεχίσω με όλα τα καλά μου και τα στραβά μου, θα συνεχίσω γιατί θέλω να παλέψω να γίνω καλύτερος, για εμένα και για σένα. Και αν είναι όλα στραβά και τα υπαρξιακά είναι στο ζενίθ και οι κρίσεις έρχονται και παρέρχονται με όλα τα παρεπόμενα, ε τι να κάνουμε έτσι είμαστε. Η ευτυχία δεν είναι στα ρητά και στα γνωμικά, αλλά στο να ξεπεράσεις αυτό που μέσα σου σε τρομάζει γι αυτό που έρχεται, να ξεπεράσεις την αποτυχία, τον φόβο να πάρεις το τιμόνι, να συνεχίσεις να ξυπνάς κι αν όλα μέσα σου είναι μάταια. Ευτυχία τελικά είναι να Σε αποδέχεσαι.

Συμπλήρωσα μια αίτηση να παω στον Άρη
Δεν ειναι μούφα το εχω τσεκάρει
Γιατί βαρέθηκα ολο τα ίδια
Αυτό που κάνω θέλει …

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Το φιλελεύθερο κράτος γεννήθηκε με το κοινωνικό συμβόλαιο και την ιδέα του
Διαφωτισμού, συνεπώς του ορθολογισμού. Ο Χομπς, Λοκ και Ρουσσώ υποστήριξαν
ότι το ζωώδες ένστικτο του ανθρώπου για επιβίωση οδηγεί σε αφανισμό της
ανθρώπινης ύπαρξης. Για το λόγο αυτό, επικράτησε μια συμφωνία, ένα κοινωνικό
συμβόλαιο, το οποίο έθετε τις βάσεις, ώστε να επικρατήσει κοινωνική αρμονία. Έτσι,
λοιπόν τέθηκαν οι κανόνες, οι νόμοι που προσδιορίζουν την αρμονία και επιβάλλονται
με έρεισμα την αρχή της νομιμότητας στην εκτελεστική εξουσία.

Η εξέλιξη του φιλελεύθερου κράτους είναι το κράτος δικαίου, ενός κράτους που
προωθεί την προστασία ατομικών δικαιωμάτων, την αρχή της νομιμότητας και το
αφηρημένο και απρόσωπο των κανόνων δικαίου. Στους κανόνες δικαίου υπαγόμαστε
όλοι, θνητοί και θεοί προκειμένου αυτή η αρμονία να μην είναι επίτευγμα
αυταρχισμού, αλλά μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Στο πλαίσιο της δημοκρατίας αυτής,
τίθεται το ερώτημα αν η αμφισβήτηση είναι έννοια αλληλένδετη. Ποιος αμφισβητεί;
Τι αμφισβητεί και γιατί αμφισβητεί; Τρεις ερωτήσεις που κατά την covid εποχή μας
έχουν απασχολήσει πολύ. Έχω ακούσει ότι αμφισβητείται η ύπαρξη της νόσου, τα αίτια
της νόσου, αλλά και τα αποτελέσματα αυτής. Δεν αδικώ να αμφισβητείς το άγνωστο,
ιδίως όταν δεν σου έχει χτυπήσει την πόρτα, ωστόσο ανησυχώ βαθύτατα για την
αμφισβήτηση του υπαρκτού κινδύνου, που κάθε μέρα σου χτυπάει την πόρτα με τους
30,40 θανάτους.

Εκεί, λοιπόν, αναρωτιέμαι τι είδους αμφισβήτηση είναι αυτή, όταν κερδίζει την
λογική του παραλόγου και αλαζονικά φανερώνει την εγωιστική τάση του σύγχρονου
ατόμου, που ενώ επιθυμεί την πρόοδο, τείνει στον αφανισμό της ίδιας του της ύπαρξης.
Η αμφισβήτηση πάντα μου φαινόταν μία λέξη επανάστασης που έδειχνε την ανέλιξη
στην σκέψη του ατόμου. Σήμερα, δυστυχώς, δεν θεωρώ ότι ταυτίζεται με την εξέλιξη,
αλλά αντίθετα πλησιάζει κάποιες φορές την εποχή του μεσαίωνα, όπου μάγισσες και μαντζούνια επικρατούσαν της λογικής.
Ο διαφωτισμός ξεκίνησε κατά τα τα τέλη του 17ου αιώνα
αφήνοντας την ιδεά του ορθολογισμού ως σημαντική παρακαταθήκη. Πού να ήξεραν
οι διαφωτιστές τέσσερις αιώνες έπειτα, ότι η κοινωνία θα έχανε τις βάσεις της και θα
επέστρεφε πίσω στον σκοταδισμό, στην ανάγκη για συνωμοσία; Μία σκέτη λύπη του
εκσυγχρονισμού και της επιστήμης. Απορώ αν όλη η τάση αμφισβήτησης στρέφεται
στη συγκεκριμένη νόσο ή γενικά στην ιατρική επιστήμη, καθώς, συνήθως όταν κάποιος
αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, τον αγαπημένο γιατρό επισκέπτεται για να γίνει καλά.
Σχήμα οξύμωρο, αλλά όντως υπαρκτό.

Κι όλα αυτά στον 21ο αιώνα, που τα λογικά κρίνονται παράλογα κι ο άνθρωπος
σκέφτεται πάλι εγωιστικά και αλαζονικά, θεωρώντας το εμβόλιο ως ατομική επιλογή
και θέτοντας το στην ίδια βάση με το να βγάλει ένα χαλασμένο δόντι. Εκεί, λοπόν,
αγαπημένη κοινωνία έχεις χάσει το νόημα, όταν δεν μπορείς να εξηγήσεις στους
κοινωνούς τι σημαίνει αρμονία και κοινωνική ειρήνη, όταν δεν καλλιεργείς τη
νοημοσύνη και αφήνεις τους “μορφωμένους” απαίδευτους. Δυστυχώς, ως νέα πολίτης
αυτό ζω και θεωρώ πως θα ζω για αρκετά χρόνια, απογοητευμένη από αυτό τον κόσμο που επιζητά ελευθερία χωρίς να λογίζεται για την ελευθερία
του άλλου, που θέτει το εγώ ως αξία έναντι του εμείς.

Ο Καντ είχε πεί ότι «η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζουν να θίγονται τα
όρια της ελευθερίας των άλλων». Αυτό το ρητό αν μπορούσε να το αφουγκραστεί και
να το κατανοήσει κάθε άτομο, τότε η ανθρωπότητα θα είχε γλιτώσει από πολλά δεινά.
Δυστυχώς, όμως ακόμα και στην προσπάθεια μένουμε πίσω.

7 Οκτώβρη

Η ιστορία κάθε τόπου γράφεται με γεγονότα. Άλλα μαυρίζουν τις σελίδες, άλλα τις φωτίζουν αφήνοντας χρώμα ελπίδας. Έτσι ήταν και αυτή η Τετάρτη. Κόσμος, αγωνία, δάκρυα, κραυγές και όλα αυτά για να ακουστεί η λέξη της ενοχής, που έγραψε με τη σειρά της τη δική της ιστορία και άφησε να λάμψει επιτέλους η αλήθεια, η δικαιοσύνη και η ελευθερία.

Μια ελευθερία στη διαφορετικότητα, μια ελευθερία που δυστυχώς σήμερα δεν είναι αυτονόητη και πρέπει να παλεύεις για αυτή. Μια δικαιοσύνη, που πολλές φορές τη θεωρείς ανύπαρκτη, άλλες όμως σε εκπλήσσει και σε κάνει να ουρλιάζεις από ικανοποίηση σαν μικρό παιδί. Μία αλήθεια που αν και αργεί να βγει στο φως, ξέρεις οτι τελικά τίποτα δεν μένει κρυφό.

Αυτές τις τρεις έννοιες γιορτάζει σήμερα η ιστορία, που προσπαθεί να αποκαταστήσει με νύχια και με δόντια τις πληγές που φέρνουν αυτοί που δεν ξέρουν τι σημαίνει δημοκρατία, αλληλεγγύη, σεβασμός στο διαφορετικό και στην ουσία άνθρωπος. Το κράτος δικαίου, επιτέλους επιβεβαίωσε την ύπαρξη του, τη δύναμη του και στην πράξη και οχι μόνο στα βιβλία. Η αρχή της νομιμότητας, η διαφάνεια κέρδισαν τη μάχη με την ανομία, την εγκληματική άγνοια. Το αίσθημα δικαίου τελικά ήρθε στο φως.

Κι όλα αυτά συνέβησαν την Τετάρτη, στις 7 του Οκτώβρη. Σήμερα, η ενοχή ακούστηκε στο ακροατήριο. Οι κατηγορούμενοι ήρθαν αντιμέτωποι με τις πράξεις τους κι εμείς μόλις νιώσαμε τι σημαίνει ελπίδα.

Επιλογές…

 

Τέσσερις λέξεις  ηχούν  στα αυτιά μας τον τελευταίο μήνα, «μένουμε σπίτι», «ατομική ευθύνη». Λέξεις που απευθύνονται σε μένα, σε σένα που έχουμε την επιλογή να είμαστε φορείς της δική μας ευθύνης τόσο για εμάς όσο και για τους αγαπημένους μας. Δυστυχώς, όμως, όλοι δεν έχουμε το προνόμιο της επιλογής. Υπάρχουν κι αυτοί που αν και φοβούνται,  η υγεία τους απέναντι στον αόρατο εχθρό αποτελεί για ακόμη μία φορά ρουτίνα αδιαφορίας για την πολιτεία μας. Αναφέρομαι σε εκείνους που η απόσταση του ενός μέτρου από τον διπλανό τους δεν είναι εφικτή. Αναφέρομαι σε εκείνους που είναι εγκλωβισμένοι σε τρία τετραγωνικά μέτρα μαζί με άλλα δέκα άτομα, ανήμποροι να κινηθούν. Αναφέρομαι σε εκείνους που ζουν χωρίς παράθυρο για μια ανάσα οξυγόνου. Αναφέρομαι σε αυτούς που νιώθουν ότι η  υγεία αυτών και των παιδιών τους, η αξιοπρέπεια τους δεν λογαριάζονται.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν εδώ, στη σύγχρονη, πολιτισμένη κοινωνία μας που στα λόγια βάζει τη μάσκα της ανθρωπιάς και στις πράξεις βγάζει το μαστίγιο και σε χτυπάει ανελέητα, επιλέγει τη σοβαροφάνεια και χάνει τη σοβαρότητα. Γεμίζει ψυχρές σκηνές και αναγκάζει άτομα να επιβιώνουν σε αυτές. Ξεχνά τους κανόνες υγιεινής για τα άτομα εκτός της δικής της ελίτ. Χτίζει φυλακές γι αυτόν που το μόνο του έγκλημα είναι να θέλει μια ζωή ασφαλή. Σου αναστέλλει το δικαίωμα σου να προστατευθείς, σε πυροβολεί εν ψυχρώ, ενώ εσύ πνίγεσαι. Κι εμείς;  Χειροκροτούμε. Χαμογελάμε για την πάρτη μας και εθελοτυφλούμε  για αυτόν που πνίγεται. Κλείνουμε τα μάτια  σε εκείνον που είναι μέσα στα τείχη, λιώνει από την κακουχία, την αφαγία, εκείνον που προσπαθεί να βρει ανάσες  καθαρού αέρα, εκείνον που είναι σε απελπισία, γιατί γνωρίζει πως ήδη νοσεί από μια πανδημία που λέγεται απόγνωση.

   Η απάντηση σε όλα αυτά; Μία. Η  ζωή μας είναι οι επιλογές μας, θα πει ο σοφός του 21ου αιώνα. Κι, όμως, φίλε μου, αν επέλεγαν άλλοι αντί για σένα, πώς θα ήταν η ζωή σου;

 

 

 

 

Πρότερος έντιμος βίος

 

Η σημασία των λέξεων στις μέρες μας δεν είναι αντικειμενική, εμείς δίνουμε κάθε φορά μια αλλιώτικη χροιά που πολλές φορές πλησιάζει σε κάτι αντίθετο. Ένα τέτοιο παράδειγμα λέξης είναι το επίθετο «έντιμος». Με μία απλή αναζήτηση στο λεξικό οδηγούμαστε στο συμπέρασμα οτι έντιμος είναι αυτός που χαρακτηρίζεται από τις αρχές της ευσυνειδησίας και ηθικότητας. Είναι αυτός που πράττει έχοντας αρχές και η ζωή του χαρακτηρίζεται από τιμιότητα. Όμως, η λέξη αυτή, όταν βρίσκεται στη φράση «πρότερος έντιμος βίος», αλλάζει σημασία. Σύμφωνα με το σύγχρονο λεξικό της παράλογης λογικής, έντιμος είναι αυτός που αποφασίζει να αφαιρέσει τη ζωή ενός άοπλου παιδιού και δεν μετανοεί, θεωρεί την πράξη του αυτή ηθική και μάλιστα ευσυνείδητη. Πιστεύει οτι δεν υπάρχει λόγος μετάνοιας και συνεχίζει την «ηθική» του ζωή έτσι, όπως και πρώτα. Το παράλογο, βέβαια, της υπόθεσης είναι οτι οι αρχές του έντιμου αυτού ανθρώπου αναγνωρίζονται και επιβραβεύονται από την αμεροληψία του δικαίου. Ενός δικαίου που αν και καταδικάζει για άμεσο δόλο, βρίσκει ελαφρυντικά που το απαλύνουν, αλλά ξεχνά κάτι, οτι όταν αποφυλακίζεις έναν αμετανόητο δολοφόνο που δεν νιώθει πως σκοτώνει ένα παιδί, που τότε ήξερε που σημάδευε ακριβώς, χωρίς εμβρασμό ψυχής, που είχε όπλο απέναντι σε άοπλο, αλλά τράβηξε τη σκανδάλη, τότε εσύ καλό μου αίσθημα δικαίου σκοτώνεις δεύτερη φορά, πιο βάναυσα και η σφαίρα δεν βρίσκει μόνο την καρδιά ενός παιδιού, σκοτώνει τα όνειρα κάθε παιδιού, εφήβου που προσπαθεί να πιστέψει οτι είναι ασφαλής στη χώρα που πλασάρεται ως ασφαλής, στη χώρα που λέτε οτι σέβεστε τα δικαιώματα των πολιτών της χωρίς να θεωρείτε σημαντικό το δικαίωμα στη ζωή.

Και η αντίδραση είναι αγανάκτηση, τρέμουλο κάθε φορά που σκέφτεσαι οτι θα μπορούσες να είσαι εσύ, γιατί κι εσύ παιδί ήσουν και με τους φίλους σου έβγαινες, μην το ξεχνάς. Θέμα τύχης. Μόνο το γέλιο και η βόλτα για αυτόν δεν ήταν τυχερά, αλλά θεωρήθηκαν απειλές. Γι αυτό βλέπεις και σκότωσαν τόσο εύκολα και τόσο απλά, μάτωσαν μια τρυφερή καρδιά, και θα το ξανακάνουν να δεις, αλλά ξέρουν αυτοί, δεν πειράζει, υπάρχει ο γνωστός πρότερος έντιμος βίος….

Cogito ergo sum..

 

Η παιδεία αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κάθε ανθρώπου, είτε η πληρότητα της τον εξυμνεί είτε η έλλειψη της τον αφήνει έρμαιο του χάους. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια διαφορά-προσόν για το ανθρώπινο είδος που τον διακρίνει από οποιοδήποτε άλλο θηλαστικό. Όπως η παιδεία χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, έτσι λοιπόν και το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας της δίνει τον δικό της αέρα, προσδιορίζει την ολότητα του κοινωνικού πλήθους είτε με ένα δυνατό χειροκρότημα είτε με έναν αναστεναγμό απογοήτευσης. Εμείς, άραγε σε ποια κατηγορία συναισθημάτων ανήκουμε; Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε  το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα ως ένα δείγμα παιδείας και κριτικής όξυνσης ή το αφήνουμε συνειδητά έρμαιο του χάους;

Η αμφιταλάντευση είναι μεγάλη. Ακούμε συχνά για ντόπιους επιστήμονες που διαπρέπουν στην επιστημονική κοινότητα, θαυμάζουμε τον αρχαίο πολιτισμό και τα έργα του που μας συντροφεύουν ως λαός, αλλά από την άλλη πλευρά ακυρώνουμε καθετί προοδευτικό, καθετί που μπορεί να μας φέρει κοντά στην πνευματική μας ανέλιξη και κυρίως λησμονούμε την αφετηρία του πολιτισμού μας.

Η αρχή αυτού του μοναδικού ελληνικού παραληρήματος έγινε πριν λίγα χρόνια με την κατάργηση της λογοτεχνίας ως εξεταζόμενο μάθημα πανελληνίων και την ακύρωση  της έστω και μία ελάχιστης πιθανότητας να βρεθεί ο έφηβος κοντά στην ποίηση, στην πεζογραφία  και γενικότερα στον πνευματικό εκείνο πολιτισμό που νιώθουμε περήφανοι, αρκεί να μην εξεταζόμαστε . Η λογοτεχνία αποτελούσε για πολλούς και για μένα προσωπικά το μάθημα που ξεχνούσες ότι ήταν μάθημα. Άφηνε τον έφηβο, εκείνο νέο να νιώσει ότι φεύγει από την παπαγαλία του συστήματος και να βιώσει την ποίηση σαν μια πόρτα ανοιχτή, όπως την χαρακτήριζε και ο Παυλόπουλος. Δεν ένιωθε φυλακισμένος στους κανόνες της γραμματικής, αλλά γνώριζε ένα αλλιώτικο αέρα προβληματισμού και κρίσης. Έναν αέρα που για πολλούς φυσούσε απειλητικά καθώς ξυπνούσε το μυαλό των λίγων.

Το θύμα των καιρών δεν παύει να είναι ένα, αλλά βρίσκει συντροφιά στα λατινικά. Η ιδέα της κατάργησης του μαθήματος αυτού, πλέον μετατρέπει το παραλήρημα σε σύγχρονη τραγωδία. Τη γλώσσα που διδάσκεται ο πολιτισμός στα ξένα θέλουμε εμείς να την ακυρώσουμε στα εντός ξεχνώντας ότι αποτελεί αφετηρία των περιβόητων ξένων γλωσσών που απαιτούν να γνωρίζουμε για να λάβουμε μια θέση εργασίας. Νεκρή γλώσσα ισχυρίζονται, αλλά ζωντανό πολιτισμό σκοτώνουν. Θα φτάσουμε πλέον στη θέση αυτή να σκοτώνουμε και συνειδητά αποφθεύγματα φιλοσόφων πατώντας google translate. Θα αφήσουμε χωρίς θεμέλια τη νομική επιστήμη κλέβοντας την  βάση της νομικής ορολογίας, τα λατινικά. Και άλλα πολλά σε ένα σύστημα που αντί να προωθεί τη σκέψη και να ενσαρκώνει το γνωμικό του Ρενέ Ντεκάρτ, cogito ergo sum, μένει στα επιφανειακά και επιδερμικά.

Μήπως στη συνέχεια  οδεύουμε στην κατάργηση και του τονισμού και των κανόνων γραμματικής; Ας είναι τουλάχιστον η Κοινωνιολογία, ένα περαιτέρω βήμα αφύπνισης και εξέλιξης. Η απορία είναι όμως αυτονόητη. Θα ακολουθήσει τα βήματα του προβληματισμού ή της παπαγαλίας; Θα δείξει στους νέους από που ξεκινήσαμε και τι σημαίνει να είσαι μια συγκροτημένη κοινωνία ή θα φέρει στο φως τις αλήθειες που θέλουμε να ορίζουμε αλήθειες; Videbimus…( = θα δούμε).

Νενικήκαμεν;

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τι σημαίνει νίκη. Όλοι μας έχουμε αισθανθεί αυτό το συναίσθημα υπερηφάνειας για καθετί έστω μικρό που για μας φαντάζει τρόπαιο. Αυτό το τρόπαιο ήταν  και το επίκεντρο της πολιτικής μας πραγματικότητας αυτές τις μέρες, αυτό το λάφυρο πολέμου που μας παρουσίασαν κάτι σαν ηρωική έξοδο και εμείς ως διαβασμένοι θεατές γνωρίζαμε και γνωρίζουμε το αστείο φινάλε. Η απορία, όμως, που μας ταλανίζει είναι η εξής: οι ίδιοι γνωρίζουν ότι πρόκειται για παράσταση ή τους έχει πάρει τα μυαλά το αεράκι του Ιονίου;

Πλησιάζω πιο κοντά στη δεύτερη απάντηση, γιατί κρύβει μέσα της αλήθεια. Αλήθεια που πονάει και μοιάζει λαβύρινθο, ένα κουβάρι με μπλεγμένη αρχή και δυσεύρετο τέλος. Έτσι είναι και η δική μας πορεία. Το τέλος δεν το βρίσκει κανείς, αλλά υπάρχουν αυτοί που το βαφτίζουν έξοδο. Έξοδο από πού; Μήπως την επόμενη μέρα άλλαξε κάτι; Μήπως αφήσαμε πίσω κάτι πικρό και νιώσαμε για λίγο τη γλύκα της απελευθέρωσης; Δεν νομίζω. Ακόμα τα εισοδήματα δεν έχουν μία για τα «προσχήματα» ανάκαμψη, ακόμα υπάρχει αυξημένη ανεργία, ακόμα οι στόχοι μας παραμένουν στο μυαλό μας ουτοπίες και το χειρότερο ακόμα θρηνούμε θύματα λόγω μιας πολιτικής που έμαθε και αυτή να περνά καλά και να συνεχίζει το ατέρμονο κουβάρι ξεγελώντας μας για το κάτι πασιφανές, ότι όλα όσα ξέραμε συνεχίζονται.

Τουλάχιστον σε αυτή την συνέχεια να προσπαθήσουν να μην θρηνούμε ψυχές που χάνονται λόγω αυτουργίας δικής τους και κανενός άλλου. Ας κοιτάξουν αυτόν τον άμοιρο πολίτη ως άνθρωπο και όχι ως ένα σταυρό στο ψηφοδέλτιο. Αν θεωρούν τον εαυτό τους ιδεολόγο, ας μην μπουν και αυτοί στο τσουβάλι και  κυρίως εφόσον είναι άμεσα αυτουργοί μην ζητούν τα ελαφρυντικά από εμάς που είμαστε άμαχος πληθυσμός των ενεργειών τους. Το να αποδίδεις ευθύνες στους πολίτες, ενώ εσύ θες να αποκαλείσαι αρχηγός δεν είναι πράξη πολιτικού, είναι παιχνίδι νηπίου.

Κι όμως αυτή την ελληνική τραγωδία τη ζούμε στο πετσί μας και μόνο φινάλε δεν βλέπουμε. Για να λες ότι φεύγεις από μια κατάσταση σημαίνει ότι δημιουργείς μια νέα, αισιόδοξη, ελπιδοφόρα. Δεν την ωραιοποιείς με λέξεις και αφήνεις τα θεμέλια κάλπικα. Πράξεις θέλουμε να δούμε και όχι χαμόγελα που μας αφήνουν θλίψη.  Τότε μάλιστα, κύριε, θα μιλάμε για έξοδο, θα βρούμε το τέλος που τόσο ποθούσαμε, θα νιώσουμε υπερήφανοι και θα αισθανθούμε ότι ειλικρινά ….νενικήκαμεν!

 

 

”Αγαπάτε αλλήλους”….υπό προϋποθέσεις.

Η διαφορετικότητα μπορεί να ερμηνευθεί ως μια διαφορετική φορά στον τρόπο σκέψης και επιβίωσης του κάθε ατόμου στη σύγχρονη κοινωνία. Κάθε έλλογο ον αντιλαμβάνεται ακόμα  και στα πρώτα στάδια της ζωής του οτι ο άνθρωπος αν και μοιάζει εξωτερικά με τους υπόλοιπους , ωστόσο στον εσωτερικό του κόσμο , κανένας δεν είναι ίδιος. Ο καθένας μας κρύβει μια μοναδικότητα, ένα κάτι διαφορετικό που τον διακρίνει από την υπόλοιπη ανθρώπινη φύση και του χαρίζει κάτι ίσως υπέροχο. Αυτό , λοιπόν είναι  και η χρυσή τομή προστασίας της κάθε φορά  ιδιαιτερότητας , για την οποία γίνεται τόσο ντόρος στην ευρωπαϊκή νομολογία , αλλά και στο γνωστό σε όλους μας “αγαπάτε αλλήλους”.

Το “αγαπάτε αλλήλους ” τέθηκε από τις αρχές της χριστιανικής θεωρίας και θεωρήθηκε μάλιστα ως σημείο αφετηρίας της ανθρωπιστικής προσέγγισης του κόσμου. Το “αγαπάτε” αναδεικνύει ένα κλίμα κατανόησης και δημιουργίας  βαθύτερων συναισθημάτων προς τους υπόλοιπους με  κίνητρα υγιή, ειλικρινά και κυρίως θετικά. Κρύβει μέσα του μία αλτρουιστική διάθεση , ένα πνεύμα άμιλλας και μία μεγάλη ζεστή μητρική  αγκαλιά. Το “αλλήλους” από την άλλη  θέτει τις βάσεις για το ποιος είναι ο αποδέκτης του ” αγαπάτε”. Ποιος αξίζει αυτήν την κατανόηση, ποιον πρέπει να αγαπάμε και ποιον να κατανοούμε . Και η απάντηση είναι σαφής. Δεν βάζουμε πλαφόν και προϋποθέσεις.  Το αλλήλους ταιριάζει στον κάθε άνθρωπο. Δεν αναφέρεται μόνο στους Έλληνες, δεν αναφέρεται μόνο στους ετερόφυλους, δεν αναφέρεται μόνο σε αυτούς που κάθε φορά μας βολεύει να αναφέρεται.

Κι όμως , σε αυτή την κοινωνία ακόμα και τέτοιες αρχές διαστρεβλώνονται  καθαρά με πρόθεση , δόλο ,χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και ντροπής. Ζήσαμε και ζούμε αυτήν την παράνοια , να βάζουμε όρια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να αναβιώνουμε χιτλερικά ρητά και εκφράσεις του τύπου “φτύστε τους” , ” μην τους εμπιστεύεστε”, ¨”αν είχα όπλο…

Να φτύσουμε δηλαδή ποιους; Ανθρώπους που επέλεξαν κάτι διαφορετικό από τα κοινωνικά κατασκευασμένα πρότυπα και στερεότυπα που εμείς θέσαμε. Να μην εμπιστευόμαστε ποιους; Την ίδια τη φύση μας ;

Το πιο παράλογο είναι το γεγονός οτι αυτά τα λεγόμενα προέρχονται από ανθρώπους που πρέπει οχι μόνο να στηρίζουν την ανθρώπινη διαφορετικότητα, αλλά να μάχονται υπερ αυτής. Αντίθετα , αυτοί οι ίδιοι άνετα θα μπορούσαν να τραβήξουν την σκανδάλη στον απέναντι τους. Να στοχεύσουν και να νιώσουν ευχαρίστηση για την πράξη τους , ως δήμιοι και στυγνοί εκτελεστές. Και το αστείο ποιο είναι; Οτι κάθε πράξη τους , κάθε λέγειν τους έχει το άλλοθι της αξιολογικής κρίσης και αθωώνεται από τη δικαιοσύνη. Αξιολογική κρίση , αλλά με δύναμη υποκίνησης του λαού από άτομα κύρους , συγγνώμη , παύει να είναι αξιολογική και να προστατεύεται από την ελληνική δικαιοσύνη.  Βέβαια , αξίζει να αναρωτηθούμε  ποία ελληνική δικαιοσύνη; Αυτή  που για να προστατεύσει τους τρανούς της γυρίζει την πλάτη της σε κάθε σύμβαση προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει υπογράψει και “καλά σέβεται” ;  Γιατί έτσι είμαστε. Τηρούμε κάθε σύμβαση που μας ρουφά το αίμα και παραβιάζουμε κάθε σύμβαση που μας δίνει ένα ίχνος αναπνοής. Ελληνική παράνοια και τραγωδία.

Αυτό είναι και το κερασάκι στην τούρτα για την ίδια μας τη ζωή. Διώχνουμε ο,τι δεν είναι στα μέτρα μας , αποδοκιμάζουμε το διαφορετικό , χειροκροτούμε κάθε τι οικείο και κλείνουμε τα μάτια μας σε ο,τι δεν μας αρέσει. Ερμηνεύουμε το νόμο , όπως μας βολεύει, για να μην πορευόμαστε και contra legem  και από την άλλη αναρωτιόμαστε για την πορεία της ελληνικής κοινωνίας. Κι  όλοι  στην τελική καταλήγουμε στο πιο  σίγουρο συμπέρασμα ,στη σαπίλα της ανθρώπινης φύσης , της οποίας όλοι είμαστε ηθικοί αυτουργοί.

 

Υποκείμενα δικαίου…

Όταν είσαι νέος κρύβεις μέσα σου μια επαναστατική ματιά, που κατά την κρίση σου κανείς δεν μπορεί εύκολα να αντιληφθεί . Επιδιώκεις το αδύνατο, γιατί κατά τα λεγόμενα ενός συνθήματος , στο τέλος γίνεται δυνατό και μένεις να ελπίζεις,  «ελπίζοντας» πως ό, τι αισθάνεσαι δεν μπορεί να επισκιαστεί από τίποτα πιο ανθεκτικό από την πίστη σου. Και έρχεται αυτή η μέρα,κατα την οποία ζεις έναν κοινωνικό παραλογισμό ,που απλώνεται σε τομείς δικαιοσύνης, πολιτικής, ανθρωπιάς μα πάνω από όλα, καταλύει την κοινή λογική σκέψη.

Αυτόν τον παραλογισμό τον ζούμε καθημερινά. Πλέον, θα ήμασταν γραφικοί, να αναφερθούμε στο υποκριτικό ,σύγχρονο ,πολιτικό  σκηνικό που ταιριάζει καλύτερα στις προτεινόμενες θεατρικές παραστάσεις ενός περιοδικού, από ότι  στις προτεινόμενες πολιτικές κατευθύνσεις μιας υγιούς χώρας. Ακόμα πιο τραγικοί, αν αναρωτηθούμε  μήπως η κοινωνία έχει σταματήσει τις ανθυγιεινές της συνήθειες, ιδίως στο χώρο του δικαίου.

Τι είναι δίκαιο; Σύνολο κανόνων που έχουν ως στόχο την ικανοποίηση της εξουσίας που απονέμει η κοινωνία, σε λογικά πλαίσια, στα υποκείμενα δικαίου, ώστε να νιώθουν ότι μπορούν να αναπτύσσουν ελεύθερα την προσωπικότητα τους, να συμμετέχουν στην κοινωνική και πολιτική ζωή, αλλά κυρίως να ικανοποιούν τις επιταγές της ανθρώπινης αξίας του άρθρου 2 το Συνάγματος .Ένας τέτοιος ενδεικτικός ορισμός προσδιορίζει τόσο τον άνθρωπο που προσπαθεί να απολαμβάνει τα καλά του δικαίου, όσο και τη λειτουργία της δικαιοσύνης ,κατά ένα παράλληλο σύμπαν ,που φωτίζεται από το γνωστό σε όλους μας ήλιο νοητό.

Κι όμως έτσι συμβαίνει. Η δικαιοσύνη μας έμαθαν ότι έχει ως στόχο την προστασία του κοινωνικού συνόλου, βρίσκει τα λάθη στους ανθρώπους και τα διορθώνει, ώστε να υπάρχει ανέλιξη, όχι μόνο κοινωνικά , αλλά και ανθρώπινα. Διδάσκει με έναν τρόπο ουσιαστικό και δεν τιμωρεί για να τιμωρεί , όπως τον Μεσαίωνα, αλλά για να μάθεις , να μάθει και η ίδια που έκανε λάθος και κάποιος παραστράτησε. Σαν γονιός έχει στόχο να είναι αμερόληπτος στα παιδιά του και να διατηρεί ισορροπίες στο σπίτι, χωρίς εντάσεις και ξεσπάσματα αγανάκτησης και πάθους. Είναι δίκαιη , αυτό και τίποτα άλλο, υπερασπίζεται το λόγο για τον οποίο κάνουμε σήμερα τέτοιο ντόρο και είναι δυναμική , ώστε να μην μένει μόνο στα παρασκήνια.

Αυτή τη δικαιοσύνη ψάχνουμε, αυτή που μας έμαθαν στις σχολές και στους νόμους. Αυτή είναι άφαντη. Εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα από τις ελπίδες μας και κηρύσσεται σε αφάνεια. Λείπει και αντικαθίσταται από έναν παραλογισμό νομικό, κοινωνικό. Το είδαμε χθές, το βλέπουμε σήμερα. Ελεύθεροι άνθρωποι που έχουν το κεφάλαιο, διακινούν ναρκωτικά, χρήματα ,σκοτώνουν, απειλούν, έχουν οργανώσεις θανατηφόρες και  μισάνθρωπες , κλέβουν από τη δημόσια περιουσία και τελικά μένουν σπίτι τους απολαμβάνοντας το πρωινό καφεδάκι τους χαρούμενοι που τους ξελάσπωσαν. Ενώ από την άλλη, άτομα με όνειρα για σπουδές , μέλλον , παιδεία και μια καλύτερη ζωή πεθαίνουν στα κελιά χωρίς μια ανάσα δικαιοσύνης . Ίσως αν είχαν δολοφονήσει κάποιον αθώο, άμαχο με αλλότριες ιδέες θα ήταν έξω από τα δεσμά. Και το μόνο που ζητάνε είναι μια δίκαιη δίκη. Αλίμονο! Κατοχυρώνεται στην περιβόητη ΕΣΔΑ.

Μιζέρια και πάλι μιζέρια, μα πιο πολύ όταν πρόκειται να υπηρετήσεις ένα σύστημα δικαίου που χωλαίνει από τα βάθη της καρδιάς του, αφήνει τους νέους μέσα και διώχνει τους μεγάλους και δυνατούς , μήπως και τους κακοχαρακτηρίσουμε. Μεροληπτεί για το κεφάλαιο και τα πάει καλά με την επίκαιρη πολιτική , μήπως και γίνει και αυτή «χαι κλας». Έλεος! Ας δώσουμε λίγο σημασία στον στόχο που πρέπει να υπηρετεί η δικαιοσύνη και κάθε φορά “που” πρέπει να δείχνει τη σκληρότητα της . Και αν δεν το δείχνει η ίδια εκεί που πρέπει ,ας προσπαθήσουμε ο καθένας με τον τρόπο του, συλλογικά και ατομικά να την μεταπείσουμε και να κινούμε τα ηνία , όπως προστάζει ο νόμος της ηθικής. Ας σταματήσει πια αυτός ο νόμος της ζούγκλας ,που κάθε μέρα ψηφίζεται από εμάς τους ίδιους. Ας αφήσουμε πίσω μας τον κάποιο παραλογισμό. Τότε ναι μάλιστα, θα θεωρούμαστε όλοι μας υποκείμενα δικαίου, όχι μόνο στη θεωρία , αλλά και στην πράξη.

 

 

filakes_0

 

 

Η κραυγή σου..

 

Εννιά μήνες, ίσως και λιγότερο, στην κοιλιά της μητέρας και μια μέρα ανοίγεις τα μάτια σου και με μία κραυγή κλάματος κάνεις την εμφάνιση σου εδώ, σε ένα μικρό κόσμο, σε ανθρώπους, σε αισθήματα, σε σκέψεις. Tabula rasa, άγραφος πίνακας και σφουγγάρι που μαζεύει, απορροφά και απορροφάται ώσπου και αυτό σκληρύνει κι έχει χτίσει αυτό που σήμερα ακούει στη λέξη χαρακτήρας.

Η κοινωνία μας αποδέχεται, όταν γεννιόμαστε, ως αθώα όντα, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτήν την αθωότητα, να μας φέρει στα νερά της. Απορίας άξιο πως όλοι και όλες λειτουργούμε με έναν ίδιο γνώμονα και στόχο, την αποδοχή μας. Οι άνθρωποι, ίδιοι και απαράλλαχτοι, συγχρόνως όμως και τόσο διαφορετικοί. Αλλιώς ονειρεύεται κάποιος, αλλιώς αγαπά, αλλιώς χαμογελά. Με διαφορετικό τρόπο σκέφτεται και θέλει να εξελίσσεται. Δυστυχώς σήμερα, αν και φαινομενικά επικρατεί το «ο.τι θες κάνε τη ζωή σου» στην πραγματικότητα ακόμα κι εσύ στο τέλος κάνεις αυτό που πιστεύεις πως θες, αλλά μέσα σου δεν ξέρεις. Ανασφάλειες, λόγια άλλων που σε πιπιλίζουν και στην αρχή σου χαλάνε τη διάθεση, αλλά μετά μένεις στο ναι δίκιο έχουν και τόσα πολλά, ώστε να γίνεις κάποιος άλλος, ξένος από αυτόν που έβγαλε την πρώτη του κραυγή.

Και ας φωνάζει το μέσα σου ότι κάτι δεν πάει καλά. εσύ μένεις εκεί. Η κοινωνία σε αγκαλιάζει, αλλά εσύ θες να τσιρίξεις, να φύγεις. Έχετε σκεφτεί πως ξεκινά ο κάθε άνθρωπος και στο τέλος αν καταλήγει άνθρωπος? Ευτυχία, προσωπικά είναι να ανοίγεις το παράθυρο σου, να φωτίζεσαι με την λάμψη του ήλιου ή με τη δροσιά της βροχής και να προχωράς μένοντας στα όνειρα σου και στους στόχους σου, στο γιατί ξύπνησες σήμερα, γιατί δεν θες να τελειώσει η μέρα και πάνω από όλα σε αυτό που μέσα σου, φωνάζει «ξύπνα!». Και αν βρεθείς σε δίλλημα η λύση είναι μία «κλείσε τα μάτια σου και σκέψου με τι θα είσαι λίγο πιο χαρούμενος από ο.τι τώρα» Τότε απάντησες, πάει μόνο του. Και άσε τους άλλους να φλυαρούν πάντα θα υποδεικνύουν, ξέρουν? Ποιος ξέρει? Μόνο εσύ. Άσε την κοινωνία να νομίζει ότι νίκησε, να αποδέχεται και να απορρίπτει. Γεννήθηκες σφουγγάρι, απορρόφησες και απορροφάς, τώρα όμως έχεις ένα σημαντικό φίλτρο, την κρίση σου. Αυτή μένει κι αυτή στο τέλος γίνεται κραυγή σου.