Cogito ergo sum..

 

Η παιδεία αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κάθε ανθρώπου, είτε η πληρότητα της τον εξυμνεί είτε η έλλειψη της τον αφήνει έρμαιο του χάους. Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια διαφορά-προσόν για το ανθρώπινο είδος που τον διακρίνει από οποιοδήποτε άλλο θηλαστικό. Όπως η παιδεία χαρακτηρίζει τον άνθρωπο, έτσι λοιπόν και το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας της δίνει τον δικό της αέρα, προσδιορίζει την ολότητα του κοινωνικού πλήθους είτε με ένα δυνατό χειροκρότημα είτε με έναν αναστεναγμό απογοήτευσης. Εμείς, άραγε σε ποια κατηγορία συναισθημάτων ανήκουμε; Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε  το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα ως ένα δείγμα παιδείας και κριτικής όξυνσης ή το αφήνουμε συνειδητά έρμαιο του χάους;

Η αμφιταλάντευση είναι μεγάλη. Ακούμε συχνά για ντόπιους επιστήμονες που διαπρέπουν στην επιστημονική κοινότητα, θαυμάζουμε τον αρχαίο πολιτισμό και τα έργα του που μας συντροφεύουν ως λαός, αλλά από την άλλη πλευρά ακυρώνουμε καθετί προοδευτικό, καθετί που μπορεί να μας φέρει κοντά στην πνευματική μας ανέλιξη και κυρίως λησμονούμε την αφετηρία του πολιτισμού μας.

Η αρχή αυτού του μοναδικού ελληνικού παραληρήματος έγινε πριν λίγα χρόνια με την κατάργηση της λογοτεχνίας ως εξεταζόμενο μάθημα πανελληνίων και την ακύρωση  της έστω και μία ελάχιστης πιθανότητας να βρεθεί ο έφηβος κοντά στην ποίηση, στην πεζογραφία  και γενικότερα στον πνευματικό εκείνο πολιτισμό που νιώθουμε περήφανοι, αρκεί να μην εξεταζόμαστε . Η λογοτεχνία αποτελούσε για πολλούς και για μένα προσωπικά το μάθημα που ξεχνούσες ότι ήταν μάθημα. Άφηνε τον έφηβο, εκείνο νέο να νιώσει ότι φεύγει από την παπαγαλία του συστήματος και να βιώσει την ποίηση σαν μια πόρτα ανοιχτή, όπως την χαρακτήριζε και ο Παυλόπουλος. Δεν ένιωθε φυλακισμένος στους κανόνες της γραμματικής, αλλά γνώριζε ένα αλλιώτικο αέρα προβληματισμού και κρίσης. Έναν αέρα που για πολλούς φυσούσε απειλητικά καθώς ξυπνούσε το μυαλό των λίγων.

Το θύμα των καιρών δεν παύει να είναι ένα, αλλά βρίσκει συντροφιά στα λατινικά. Η ιδέα της κατάργησης του μαθήματος αυτού, πλέον μετατρέπει το παραλήρημα σε σύγχρονη τραγωδία. Τη γλώσσα που διδάσκεται ο πολιτισμός στα ξένα θέλουμε εμείς να την ακυρώσουμε στα εντός ξεχνώντας ότι αποτελεί αφετηρία των περιβόητων ξένων γλωσσών που απαιτούν να γνωρίζουμε για να λάβουμε μια θέση εργασίας. Νεκρή γλώσσα ισχυρίζονται, αλλά ζωντανό πολιτισμό σκοτώνουν. Θα φτάσουμε πλέον στη θέση αυτή να σκοτώνουμε και συνειδητά αποφθεύγματα φιλοσόφων πατώντας google translate. Θα αφήσουμε χωρίς θεμέλια τη νομική επιστήμη κλέβοντας την  βάση της νομικής ορολογίας, τα λατινικά. Και άλλα πολλά σε ένα σύστημα που αντί να προωθεί τη σκέψη και να ενσαρκώνει το γνωμικό του Ρενέ Ντεκάρτ, cogito ergo sum, μένει στα επιφανειακά και επιδερμικά.

Μήπως στη συνέχεια  οδεύουμε στην κατάργηση και του τονισμού και των κανόνων γραμματικής; Ας είναι τουλάχιστον η Κοινωνιολογία, ένα περαιτέρω βήμα αφύπνισης και εξέλιξης. Η απορία είναι όμως αυτονόητη. Θα ακολουθήσει τα βήματα του προβληματισμού ή της παπαγαλίας; Θα δείξει στους νέους από που ξεκινήσαμε και τι σημαίνει να είσαι μια συγκροτημένη κοινωνία ή θα φέρει στο φως τις αλήθειες που θέλουμε να ορίζουμε αλήθειες; Videbimus…( = θα δούμε).

Advertisements

Νενικήκαμεν;

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τι σημαίνει νίκη. Όλοι μας έχουμε αισθανθεί αυτό το συναίσθημα υπερηφάνειας για καθετί έστω μικρό που για μας φαντάζει τρόπαιο. Αυτό το τρόπαιο ήταν  και το επίκεντρο της πολιτικής μας πραγματικότητας αυτές τις μέρες, αυτό το λάφυρο πολέμου που μας παρουσίασαν κάτι σαν ηρωική έξοδο και εμείς ως διαβασμένοι θεατές γνωρίζαμε και γνωρίζουμε το αστείο φινάλε. Η απορία, όμως, που μας ταλανίζει είναι η εξής: οι ίδιοι γνωρίζουν ότι πρόκειται για παράσταση ή τους έχει πάρει τα μυαλά το αεράκι του Ιονίου;

Πλησιάζω πιο κοντά στη δεύτερη απάντηση, γιατί κρύβει μέσα της αλήθεια. Αλήθεια που πονάει και μοιάζει λαβύρινθο, ένα κουβάρι με μπλεγμένη αρχή και δυσεύρετο τέλος. Έτσι είναι και η δική μας πορεία. Το τέλος δεν το βρίσκει κανείς, αλλά υπάρχουν αυτοί που το βαφτίζουν έξοδο. Έξοδο από πού; Μήπως την επόμενη μέρα άλλαξε κάτι; Μήπως αφήσαμε πίσω κάτι πικρό και νιώσαμε για λίγο τη γλύκα της απελευθέρωσης; Δεν νομίζω. Ακόμα τα εισοδήματα δεν έχουν μία για τα «προσχήματα» ανάκαμψη, ακόμα υπάρχει αυξημένη ανεργία, ακόμα οι στόχοι μας παραμένουν στο μυαλό μας ουτοπίες και το χειρότερο ακόμα θρηνούμε θύματα λόγω μιας πολιτικής που έμαθε και αυτή να περνά καλά και να συνεχίζει το ατέρμονο κουβάρι ξεγελώντας μας για το κάτι πασιφανές, ότι όλα όσα ξέραμε συνεχίζονται.

Τουλάχιστον σε αυτή την συνέχεια να προσπαθήσουν να μην θρηνούμε ψυχές που χάνονται λόγω αυτουργίας δικής τους και κανενός άλλου. Ας κοιτάξουν αυτόν τον άμοιρο πολίτη ως άνθρωπο και όχι ως ένα σταυρό στο ψηφοδέλτιο. Αν θεωρούν τον εαυτό τους ιδεολόγο, ας μην μπουν και αυτοί στο τσουβάλι και  κυρίως εφόσον είναι άμεσα αυτουργοί μην ζητούν τα ελαφρυντικά από εμάς που είμαστε άμαχος πληθυσμός των ενεργειών τους. Το να αποδίδεις ευθύνες στους πολίτες, ενώ εσύ θες να αποκαλείσαι αρχηγός δεν είναι πράξη πολιτικού, είναι παιχνίδι νηπίου.

Κι όμως αυτή την ελληνική τραγωδία τη ζούμε στο πετσί μας και μόνο φινάλε δεν βλέπουμε. Για να λες ότι φεύγεις από μια κατάσταση σημαίνει ότι δημιουργείς μια νέα, αισιόδοξη, ελπιδοφόρα. Δεν την ωραιοποιείς με λέξεις και αφήνεις τα θεμέλια κάλπικα. Πράξεις θέλουμε να δούμε και όχι χαμόγελα που μας αφήνουν θλίψη.  Τότε μάλιστα, κύριε, θα μιλάμε για έξοδο, θα βρούμε το τέλος που τόσο ποθούσαμε, θα νιώσουμε υπερήφανοι και θα αισθανθούμε ότι ειλικρινά ….νενικήκαμεν!

maxresdefault

 

”Αγαπάτε αλλήλους”….υπό προϋποθέσεις.

Η διαφορετικότητα μπορεί να ερμηνευθεί ως μια διαφορετική φορά στον τρόπο σκέψης και επιβίωσης του κάθε ατόμου στη σύγχρονη κοινωνία. Κάθε έλλογο ον αντιλαμβάνεται ακόμα  και στα πρώτα στάδια της ζωής του οτι ο άνθρωπος αν και μοιάζει εξωτερικά με τους υπόλοιπους , ωστόσο στον εσωτερικό του κόσμο , κανένας δεν είναι ίδιος. Ο καθένας μας κρύβει μια μοναδικότητα, ένα κάτι διαφορετικό που τον διακρίνει από την υπόλοιπη ανθρώπινη φύση και του χαρίζει κάτι ίσως υπέροχο. Αυτό , λοιπόν είναι  και η χρυσή τομή προστασίας της κάθε φορά  ιδιαιτερότητας , για την οποία γίνεται τόσο ντόρος στην ευρωπαϊκή νομολογία , αλλά και στο γνωστό σε όλους μας “αγαπάτε αλλήλους”.

Το “αγαπάτε αλλήλους ” τέθηκε από τις αρχές της χριστιανικής θεωρίας και θεωρήθηκε μάλιστα ως σημείο αφετηρίας της ανθρωπιστικής προσέγγισης του κόσμου. Το “αγαπάτε” αναδεικνύει ένα κλίμα κατανόησης και δημιουργίας  βαθύτερων συναισθημάτων προς τους υπόλοιπους με  κίνητρα υγιή, ειλικρινά και κυρίως θετικά. Κρύβει μέσα του μία αλτρουιστική διάθεση , ένα πνεύμα άμιλλας και μία μεγάλη ζεστή μητρική  αγκαλιά. Το “αλλήλους” από την άλλη  θέτει τις βάσεις για το ποιος είναι ο αποδέκτης του ” αγαπάτε”. Ποιος αξίζει αυτήν την κατανόηση, ποιον πρέπει να αγαπάμε και ποιον να κατανοούμε . Και η απάντηση είναι σαφής. Δεν βάζουμε πλαφόν και προϋποθέσεις.  Το αλλήλους ταιριάζει στον κάθε άνθρωπο. Δεν αναφέρεται μόνο στους Έλληνες, δεν αναφέρεται μόνο στους ετερόφυλους, δεν αναφέρεται μόνο σε αυτούς που κάθε φορά μας βολεύει να αναφέρεται.

Κι όμως , σε αυτή την κοινωνία ακόμα και τέτοιες αρχές διαστρεβλώνονται  καθαρά με πρόθεση , δόλο ,χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και ντροπής. Ζήσαμε και ζούμε αυτήν την παράνοια , να βάζουμε όρια στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να αναβιώνουμε χιτλερικά ρητά και εκφράσεις του τύπου “φτύστε τους” , ” μην τους εμπιστεύεστε”, ¨”αν είχα όπλο…

Να φτύσουμε δηλαδή ποιους; Ανθρώπους που επέλεξαν κάτι διαφορετικό από τα κοινωνικά κατασκευασμένα πρότυπα και στερεότυπα που εμείς θέσαμε. Να μην εμπιστευόμαστε ποιους; Την ίδια τη φύση μας ;

Το πιο παράλογο είναι το γεγονός οτι αυτά τα λεγόμενα προέρχονται από ανθρώπους που πρέπει οχι μόνο να στηρίζουν την ανθρώπινη διαφορετικότητα, αλλά να μάχονται υπερ αυτής. Αντίθετα , αυτοί οι ίδιοι άνετα θα μπορούσαν να τραβήξουν την σκανδάλη στον απέναντι τους. Να στοχεύσουν και να νιώσουν ευχαρίστηση για την πράξη τους , ως δήμιοι και στυγνοί εκτελεστές. Και το αστείο ποιο είναι; Οτι κάθε πράξη τους , κάθε λέγειν τους έχει το άλλοθι της αξιολογικής κρίσης και αθωώνεται από τη δικαιοσύνη. Αξιολογική κρίση , αλλά με δύναμη υποκίνησης του λαού από άτομα κύρους , συγγνώμη , παύει να είναι αξιολογική και να προστατεύεται από την ελληνική δικαιοσύνη.  Βέβαια , αξίζει να αναρωτηθούμε  ποία ελληνική δικαιοσύνη; Αυτή  που για να προστατεύσει τους τρανούς της γυρίζει την πλάτη της σε κάθε σύμβαση προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχει υπογράψει και “καλά σέβεται” ;  Γιατί έτσι είμαστε. Τηρούμε κάθε σύμβαση που μας ρουφά το αίμα και παραβιάζουμε κάθε σύμβαση που μας δίνει ένα ίχνος αναπνοής. Ελληνική παράνοια και τραγωδία.

Αυτό είναι και το κερασάκι στην τούρτα για την ίδια μας τη ζωή. Διώχνουμε ο,τι δεν είναι στα μέτρα μας , αποδοκιμάζουμε το διαφορετικό , χειροκροτούμε κάθε τι οικείο και κλείνουμε τα μάτια μας σε ο,τι δεν μας αρέσει. Ερμηνεύουμε το νόμο , όπως μας βολεύει, για να μην πορευόμαστε και contra legem  και από την άλλη αναρωτιόμαστε για την πορεία της ελληνικής κοινωνίας. Κι  όλοι  στην τελική καταλήγουμε στο πιο  σίγουρο συμπέρασμα ,στη σαπίλα της ανθρώπινης φύσης , της οποίας όλοι είμαστε ηθικοί αυτουργοί.

 

Υποκείμενα δικαίου…

Όταν είσαι νέος κρύβεις μέσα σου μια επαναστατική ματιά, που κατά την κρίση σου κανείς δεν μπορεί εύκολα να αντιληφθεί . Επιδιώκεις το αδύνατο, γιατί κατά τα λεγόμενα ενός συνθήματος , στο τέλος γίνεται δυνατό και μένεις να ελπίζεις,  «ελπίζοντας» πως ό, τι αισθάνεσαι δεν μπορεί να επισκιαστεί από τίποτα πιο ανθεκτικό από την πίστη σου. Και έρχεται αυτή η μέρα,κατα την οποία ζεις έναν κοινωνικό παραλογισμό ,που απλώνεται σε τομείς δικαιοσύνης, πολιτικής, ανθρωπιάς μα πάνω από όλα, καταλύει την κοινή λογική σκέψη.

Αυτόν τον παραλογισμό τον ζούμε καθημερινά. Πλέον, θα ήμασταν γραφικοί, να αναφερθούμε στο υποκριτικό ,σύγχρονο ,πολιτικό  σκηνικό που ταιριάζει καλύτερα στις προτεινόμενες θεατρικές παραστάσεις ενός περιοδικού, από ότι  στις προτεινόμενες πολιτικές κατευθύνσεις μιας υγιούς χώρας. Ακόμα πιο τραγικοί, αν αναρωτηθούμε  μήπως η κοινωνία έχει σταματήσει τις ανθυγιεινές της συνήθειες, ιδίως στο χώρο του δικαίου.

Τι είναι δίκαιο; Σύνολο κανόνων που έχουν ως στόχο την ικανοποίηση της εξουσίας που απονέμει η κοινωνία, σε λογικά πλαίσια, στα υποκείμενα δικαίου, ώστε να νιώθουν ότι μπορούν να αναπτύσσουν ελεύθερα την προσωπικότητα τους, να συμμετέχουν στην κοινωνική και πολιτική ζωή, αλλά κυρίως να ικανοποιούν τις επιταγές της ανθρώπινης αξίας του άρθρου 2 το Συνάγματος .Ένας τέτοιος ενδεικτικός ορισμός προσδιορίζει τόσο τον άνθρωπο που προσπαθεί να απολαμβάνει τα καλά του δικαίου, όσο και τη λειτουργία της δικαιοσύνης ,κατά ένα παράλληλο σύμπαν ,που φωτίζεται από το γνωστό σε όλους μας ήλιο νοητό.

Κι όμως έτσι συμβαίνει. Η δικαιοσύνη μας έμαθαν ότι έχει ως στόχο την προστασία του κοινωνικού συνόλου, βρίσκει τα λάθη στους ανθρώπους και τα διορθώνει, ώστε να υπάρχει ανέλιξη, όχι μόνο κοινωνικά , αλλά και ανθρώπινα. Διδάσκει με έναν τρόπο ουσιαστικό και δεν τιμωρεί για να τιμωρεί , όπως τον Μεσαίωνα, αλλά για να μάθεις , να μάθει και η ίδια που έκανε λάθος και κάποιος παραστράτησε. Σαν γονιός έχει στόχο να είναι αμερόληπτος στα παιδιά του και να διατηρεί ισορροπίες στο σπίτι, χωρίς εντάσεις και ξεσπάσματα αγανάκτησης και πάθους. Είναι δίκαιη , αυτό και τίποτα άλλο, υπερασπίζεται το λόγο για τον οποίο κάνουμε σήμερα τέτοιο ντόρο και είναι δυναμική , ώστε να μην μένει μόνο στα παρασκήνια.

Αυτή τη δικαιοσύνη ψάχνουμε, αυτή που μας έμαθαν στις σχολές και στους νόμους. Αυτή είναι άφαντη. Εξαφανίζεται μέρα με τη μέρα από τις ελπίδες μας και κηρύσσεται σε αφάνεια. Λείπει και αντικαθίσταται από έναν παραλογισμό νομικό, κοινωνικό. Το είδαμε χθές, το βλέπουμε σήμερα. Ελεύθεροι άνθρωποι που έχουν το κεφάλαιο, διακινούν ναρκωτικά, χρήματα ,σκοτώνουν, απειλούν, έχουν οργανώσεις θανατηφόρες και  μισάνθρωπες , κλέβουν από τη δημόσια περιουσία και τελικά μένουν σπίτι τους απολαμβάνοντας το πρωινό καφεδάκι τους χαρούμενοι που τους ξελάσπωσαν. Ενώ από την άλλη, άτομα με όνειρα για σπουδές , μέλλον , παιδεία και μια καλύτερη ζωή πεθαίνουν στα κελιά χωρίς μια ανάσα δικαιοσύνης . Ίσως αν είχαν δολοφονήσει κάποιον αθώο, άμαχο με αλλότριες ιδέες θα ήταν έξω από τα δεσμά. Και το μόνο που ζητάνε είναι μια δίκαιη δίκη. Αλίμονο! Κατοχυρώνεται στην περιβόητη ΕΣΔΑ.

Μιζέρια και πάλι μιζέρια, μα πιο πολύ όταν πρόκειται να υπηρετήσεις ένα σύστημα δικαίου που χωλαίνει από τα βάθη της καρδιάς του, αφήνει τους νέους μέσα και διώχνει τους μεγάλους και δυνατούς , μήπως και τους κακοχαρακτηρίσουμε. Μεροληπτεί για το κεφάλαιο και τα πάει καλά με την επίκαιρη πολιτική , μήπως και γίνει και αυτή «χαι κλας». Έλεος! Ας δώσουμε λίγο σημασία στον στόχο που πρέπει να υπηρετεί η δικαιοσύνη και κάθε φορά “που” πρέπει να δείχνει τη σκληρότητα της . Και αν δεν το δείχνει η ίδια εκεί που πρέπει ,ας προσπαθήσουμε ο καθένας με τον τρόπο του, συλλογικά και ατομικά να την μεταπείσουμε και να κινούμε τα ηνία , όπως προστάζει ο νόμος της ηθικής. Ας σταματήσει πια αυτός ο νόμος της ζούγκλας ,που κάθε μέρα ψηφίζεται από εμάς τους ίδιους. Ας αφήσουμε πίσω μας τον κάποιο παραλογισμό. Τότε ναι μάλιστα, θα θεωρούμαστε όλοι μας υποκείμενα δικαίου, όχι μόνο στη θεωρία , αλλά και στην πράξη.

 

 

filakes_0

 

 

Η κραυγή σου..

 

Εννιά μήνες, ίσως και λιγότερο, στην κοιλιά της μητέρας και μια μέρα ανοίγεις τα μάτια σου και με μία κραυγή κλάματος κάνεις την εμφάνιση σου εδώ, σε ένα μικρό κόσμο, σε ανθρώπους, σε αισθήματα, σε σκέψεις. Tabula rasa, άγραφος πίνακας και σφουγγάρι που μαζεύει, απορροφά και απορροφάται ώσπου και αυτό σκληρύνει κι έχει χτίσει αυτό που σήμερα ακούει στη λέξη χαρακτήρας.

Η κοινωνία μας αποδέχεται, όταν γεννιόμαστε, ως αθώα όντα, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί αυτήν την αθωότητα, να μας φέρει στα νερά της. Απορίας άξιο πως όλοι και όλες λειτουργούμε με έναν ίδιο γνώμονα και στόχο, την αποδοχή μας. Οι άνθρωποι, ίδιοι και απαράλλαχτοι, συγχρόνως όμως και τόσο διαφορετικοί. Αλλιώς ονειρεύεται κάποιος, αλλιώς αγαπά, αλλιώς χαμογελά. Με διαφορετικό τρόπο σκέφτεται και θέλει να εξελίσσεται. Δυστυχώς σήμερα, αν και φαινομενικά επικρατεί το «ο.τι θες κάνε τη ζωή σου» στην πραγματικότητα ακόμα κι εσύ στο τέλος κάνεις αυτό που πιστεύεις πως θες, αλλά μέσα σου δεν ξέρεις. Ανασφάλειες, λόγια άλλων που σε πιπιλίζουν και στην αρχή σου χαλάνε τη διάθεση, αλλά μετά μένεις στο ναι δίκιο έχουν και τόσα πολλά, ώστε να γίνεις κάποιος άλλος, ξένος από αυτόν που έβγαλε την πρώτη του κραυγή.

Και ας φωνάζει το μέσα σου ότι κάτι δεν πάει καλά. εσύ μένεις εκεί. Η κοινωνία σε αγκαλιάζει, αλλά εσύ θες να τσιρίξεις, να φύγεις. Έχετε σκεφτεί πως ξεκινά ο κάθε άνθρωπος και στο τέλος αν καταλήγει άνθρωπος? Ευτυχία, προσωπικά είναι να ανοίγεις το παράθυρο σου, να φωτίζεσαι με την λάμψη του ήλιου ή με τη δροσιά της βροχής και να προχωράς μένοντας στα όνειρα σου και στους στόχους σου, στο γιατί ξύπνησες σήμερα, γιατί δεν θες να τελειώσει η μέρα και πάνω από όλα σε αυτό που μέσα σου, φωνάζει «ξύπνα!». Και αν βρεθείς σε δίλλημα η λύση είναι μία «κλείσε τα μάτια σου και σκέψου με τι θα είσαι λίγο πιο χαρούμενος από ο.τι τώρα» Τότε απάντησες, πάει μόνο του. Και άσε τους άλλους να φλυαρούν πάντα θα υποδεικνύουν, ξέρουν? Ποιος ξέρει? Μόνο εσύ. Άσε την κοινωνία να νομίζει ότι νίκησε, να αποδέχεται και να απορρίπτει. Γεννήθηκες σφουγγάρι, απορρόφησες και απορροφάς, τώρα όμως έχεις ένα σημαντικό φίλτρο, την κρίση σου. Αυτή μένει κι αυτή στο τέλος γίνεται κραυγή σου.

Ίσως.

Ίσως ξύπνησες για να ξυπνήσεις, ίσως κοιμήθηκες απλά για να περάσει το σώμα σου ήρεμα, ίσως το πρωινό σε αφήνει όπως το χθεσινό βράδυ, ίσως κάτι μέσα σου έχει φύγει.

Συνεχίζεις τη μέρα σου, περπατάς, αναπνέεις, παρατηρείς. Βλέπεις οτι γίνεσαι κάτι που δεν είχες αναλογιστεί ποτέ, θες να χαθείς και να μην υπάρχεις.

Κλαις γιατί περπατάς δίπλα στους φόβους σου,αλλά δεν ξέρεις ποιος προπορεύεται,διστάζεις να μάθεις. Το Εγώ σου σκίζεται, παλεύει, μεταμορφώνεται. Αναρωτιέσαι γιατί, απάντηση μηδαμινή. Πάθος, λάθος, γέλιο τρομαχτικό.

Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, τον φτύνεις και σε φτύνει. Νιώθεις ενοχή και η ενοχή σε νιώθει μόνο. Θες να φύγεις , αλλά πάντα κάτι θα είναι εδώ να σε κρατά. Λογική, εγώ, εσύ, εμείς, το χάδι ή μια ανάσα. Τα βρίσκεις, τα αφήνεις. Παιχνίδι αέναο, ατέρμονο, νικητής κανείς. Κύκλος που γυρίζει, κύμα που σε πνίγει. Θα αναπνεύσεις ; Ίσως.

 

k18756454

Οπορτουνισμός;.. πιπέρι στη γλώσσα!

Όταν τα δρώμενα μιας χώρας αλλάζουν, καινούργιες λέξεις έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο  στο γλωσσικό μας έργο. Χρησιμοποιούνται καθημερινά , χαρακτηρίζουν και χαρακτηρίζονται είτε σαν κοπλιμέντο ήταν σαν μια εύστοχη κακή λέξη..που απορείς αν επειδή ακούγεται ωραία, ίσως χάνει λίγο τον κακό της εαυτό. Και με τη σκέψη αυτή φτάνουμε στην λέξη οπορτουνιστής. Τι σημαίνει άραγε? Χαίρεσαι να την ακούς, όταν σε χαρακτηρίζει έτσι  κάποιος ή  στρίβεις και μη τον είδατε!

Το αγαπητό μας λεξικό μας απαντά και μας ορίζει οτι οπορτουνισμός είναι  πρακτική που χαρακτηρίζεται από υπερβολική προσαρμογή στις περιστάσεις και τάση για εκμετάλλευσή τους, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει σύγκρουση με τις ιδεολογικές αρχές.  Τέσσερις βασικές λέξεις : προσαρμογή, υπερβολή , εκμετάλλευση και ιδεολογία , λέξεις που δύσκολα συνδυάζονται και συμβαδίζουν. Εκμεταλλεύεσαι, όταν έχεις αρχές; Προσαρμόζεσαι σε μία ιδεολογία; Κι όμως στην Ελλάδα του 2017, όλα γίνονται !

Από εκεί που ξυπνάς μια όμορφη μέρα και πιστεύεις οτι έχεις αρχές και δεν τις  θυσιάζεις για κανένα λόγο , ξυπνάς ένα άλλο πρωινό μετά από κάποια χρόνια και λες πως έγινα έτσι; Και αν το λες αυτό. τότε τα πράγματα έχουν καλώς, έχεις αυτό που λέγεται συνείδηση και κάτι σε παρακινεί να το αλλάξεις. Όταν όμως ξυπνάς και συνεχίζεις τη μέρα σου χωρίς να σκέφτεσαι,  αναπαυτικά στην καρέκλα  σου  και  δρώντας σαν να έχεις ένα αντιφατικό εγώ, τότε μάλλον αγαπητέ μου, ψάξ το, γίνεσαι .. οπορτουνιστής. Βρήκες έδαφος με την ιδεολογία σου , αλλά χτίζεις χωρίς θεμέλια. Αν έχτιζες , θα ήταν καλά , αλλά και σε αυτό περισσότερο ευκαιριακός. Για να περάσεις την “άφαντη” ιδεολογία σου σαρώνεις στο πέρασμά σου  και όλα ίσωμα. Η ιδεολογία βρίσκεται στο οδόστρωμα και μαζί με αυτή οι ελπίδες ανθρώπων, χαμόγελα νέων ατόμων  και πάνω από όλα  η ανθρωπιά που είχες ή καλύτερα επέλεξες να δείξεις για να πετύχεις το καλό deal είτε με το λαό σου είτε μάλλον με τον εαυτό σου. Εφιάλτης, κι όταν είναι πραγματικότητα , δεν είναι καθόλου υπερβολή. Γιατί ζεις σε αυτές τις περιστάσεις λες και είσαι ο κομπάρσος , αλλά κατα βάθος κάνεις τα πάντα για να γευθείς τη δόξα του σόλο. Κάνεις τα πάντα για ακούσεις ένα δυνατό χειροκρότημα, ακόμα και αν αυτό ήταν που κάποτε σιχαινόσουν. Περνάνε  τα χρόνια θα μου πεις, αλλάζει ο άνθρωπος  κι ωριμάζει. Ναι , δεν αντιλέγω, αλλά από πότε ο ένας ώριμος κάνει σαν μικρό παιδί που κλαίει με δάκρυα κορκοδιλίσια για να πάρει το παιχνίδι του;Παιχνίδι ή ιδέα , όλα τα ίδια γι αυτόν.

Αυτό είναι οπορτουνιστής, ένα άβουλο ον χωρίς να ξέρει τι του γίνεται, έρμαιο των παθών του και των ορέξεων του. Δεν είναι κοπλιμέντο, φιλοφρόνηση ούτε αστείο. Είναι  βρισιά, κάτι γλοιώδες και  σάπιο , όπως το σήμερα  στο οποίο ζούμε. Γι αυτό αν κάποιος σε χαρακτηρίσει οπορτουνιστή.. για  δες λίγο μέσα σου πριν αντιμιλήσεις. Κάπου ξέφυγες , φίλε μου.

 

kyr84